تمییز

براي اينکه علت درستي اين گزينه‌ را بفهميم [مبحث تمييز] و نکات مهم مبحث را با هم مرور مي‌کنيم.

تمييز

تمييز چيست؟

تمييز اسمي جامد و منصوب و نکره است که از جمله رفع ابهام مي‌نمايد و معناي (از جهت، از لحاظ، از نظر) مي‌دهد.

اقسام تمييز

1) تمييز ذات : تمييز ذات معمولاً پس از يکي از موارد زير واقع مي‌شود:

2) تمييز نسبت : تمييز نسبت نوعي از تمييز است که ابهام را از نسبت مبهم در جمله برطرف مي‌کند.

اقسام تمييز نيست:

1- اسم منصوب: پس از اسم‌هاي تفضيل تمييز نسبت است. مثال:

2) اسم جامد نکره و منصوب: پس از افعال زير تمييز نسبت است.

فعل‌ها:

اصل تمييز:

1) چنانچه تمييز در جمله اسميّه واقع شود تمييز در اصل مبتدا بوده است.

مثال:

2) چنانچه تمييز در جمله فعليه واقع شود، اگر فعل جمله لازم باشد تمييز در اصل فاعل بوده است.

مثال:

3) چنانچه تمييز در جمله فعليه واقع شود، اگر فعل جمله متعدّي باشد تمييز در اصل مفعولٌ به بوده است.

مثال:

نکاتي مهم راجع به تمييز

در کلمه (خير و شر) اگر «ال» نداشته باشند اسم تفضيل هستند. (اخير – اشرر) و اسم بعد از آنها تمييز و منصوب است.

مانند:

اسم‌هاي بعد از «کم» استفهام (پرسشي) و «کم» خبري، تمييز و منصوب است.

تمييزي که بعد از اعداد 3 تا 10 مي‌آيد جمع و مجرور است.

معدود همان تمييز بعد از اعداد است.

اسم تفضيل با تمييز در ترجمه يکي هستند.

مثال:

فرق حال با تمييز در اين است که تمييز جامد است در حالي‌که حال، مشتق است.