حروف ناصبه

حروف ناصبه: حروفي هستند که بر سر فعل مضارع قرار مي‌گيرند و آن را منصوب مي‌کنند که عبارتند از: [أن (که) – لَنْ (هرگز) – کَي (تااينکه) – حتّي (تا – تا اين که) – لـِ (براي، براي اين‌که) – إذَنْ (بنابراين)] هر نتيجه علامت‌هاي نصب در فعل مضارع دو گونه است:

الف) فتحه (ــَـ): که اعراب اصلي را نشان مي دهد: أن يذهبَ – لَنْ أذهَب.

ب) حذف نون اعراب: که بيان‌گر اعراب فرعي است: کَي يذهبوا – حتّي تَذهبي)

نکته:

فعل مضارع که با يکي از ادوات ناصبه «أنْ، کَي، إذَنْ، حَتّي، لـِ» باشد به صورت مضارع التزامي در فارسي ترجمه مي‌گردد: أنْ يجلسَ بنشيند- که بنشيند)

نکته:

اگر «لَنْ» بر سر فعل مضارع بيايد آن فعل به صورت اينده‌ي منفي در فارسي ترجمه مي‌شود: لَنْ يَدْخُلوا (هرگز داخل نخواهند شد)

مرجع ضمير در فعل «سقطت» الطائر بوده که مذکر است پس «سقط» صحيح است.

(پرنده دهانش را باز کرد تا براي مردم سخن بگويد پس به زمين افتاد (سقوط کرد))